Featured

Op zoek naar wijsheid

Dit is de samenvatting van het bericht.

Advertenties

Seek wisdom

Spreuken 9:8-10

Wijs een spotter niet terecht, anders zal hij u haten.

Wijs een wijze terecht en hij zal u liefhebben.

Geef onderricht aan een wijze en hij zal nog wijzer worden.

Onderwijs een rechtvaardige en hij zal inzicht vermeerderen.

Het begin van wijsheid is de vreze van YHWH en de kennis van de heiligen is inzicht.

1 – 9

1 / One is a unit, all-unifying, selfreplicating, the manifestation of wholeness, and the only number needed to create all other numbers in existence.

2 / Two signifies duality and the unity of opposites. Up and down, left and right, forward and reverse, past and future, positive and negative, centripetal and centrifugal forces, man and woman, hot and cold, good and evil, are all opposites existing together to form the gradation of our experiential world.

3 / Three represents Heaven, the creation of space, the first plane in existence, and the source of all actuality in number.

4 / Four represents the Earthly field and the four-fold nature of the material world. Winter, Summer, Spring and Fall / North, East, West and South / Earth, Air, Water and Fire all come to fruition with the power and virue of the number four.

5 / Five is recognized as the Golden Mean, Golden Proportion, or balancing point recognized in the ratio of Phi. The human being had five extentions from the torso, five fingers per hand, and five main material senses (Smell, Taste, Touch, Hear and Sight). The entire universe rests upon the balancing point of the number five, and finds its fundamental forms via the five Platonic solids: Tetradedrom, Octahedron, Hexahedron, Isocahedron, and Dodecahedron.

6 / Six gives us the six dimensions of space (Up, Down, Left, Right, Forward and Reverse) and is a number of structure, organisation, and arrangement.

7 / Seven represents the seven-fold vibration of the human experience. Seven Chakras, seven notes of the major scale, seven days a week, and seven colors of the rainbow are all present withing the human adventure.

8 / Eight represents the infinite nature of the creation. This infinity is wrapped up withing itself, forever circling and looping itself around, combining the near and the far, the as above and the so below, into one continuous development. The expanding universe is contained by the number eight. Eight is also a number of the sun reognized in the analemma.

9 / Nine is our spirit. It is the source of energy tied to the source of all being that exists, pulsating withing the temple of the human being. It represents the spirit within man and the horizon beyond which a boundless ocean of number lay.

Bron: Pi & The English Alphabet Deel 4 door Marty Leeds

Man is the measure of all things. – Pythagoras

hands-gematria

The 28 phalanges of our two hands are revealing to us a high science. As we well know, the human hand is composed of 28 phalanges. We have 1 thumb and 4 fingers making 14 phalanges on each hand, and thus accounting for both hands we find that we have 2 thumbs and 8 fingers creating 28 phalanges. Man is indeed made in the image of God and the number 28 is a potent reminder of such a truth. The number 28 is a numeric lighthouse, guiding man to the knowledge of his role, connection and importance upon earth. Man, as a co-creator of the universe, plays a significant part in its continual creation. With the heavenly 3 and the earthly 4 combining to become 7, and adding 1 through 7 to find the number 28, we can see that man’s two hands are there to help remind him of a most important fact, and that is that it is he who is the bridge between the heavens and the earth. By calculating the equivalents of the word bridge we find the number 28. The divisors of 28 are 1, 2, 4, 7, 14 and 28 and when added together sum to 56. Not only is this 56 the number of phalanges present when two people join hands in Union, but it is also the numeric equivalent we yield when we put the values to the words twenty-eight.

The mathematics of our hands have so much more to offer us. Each of our hands consists of 14 phalanges. By calculating the gematria equivalents of the word fourteen we find the number 37 and henceforth clasping our two hands together would yield us the number 74. We find this number as well when we calculate the wordt left hand (32) and right hand (42). Adding the numbers between the 32 of our left hand and the 42 of our right sums to 333. The number 333 is quite often recognized as a distinguished time when people wake in the middle of the night and notice the clock read 3:33. This is often, in the modern parlance, called ‘The Witching Hour’ and is supposedly the time that is prime for ghosts, goblins and ghouls of the night to haunt man on this dimensional plane. Considering that we find the number 333 between our two hands, we can come to make sense of this concept in a whole new light: WHICH path do you choose, the left hand path or the right hand path?

A lunar moonth, or month, throughout antiquity has often been clocked using the number 28, roughly the periode between new moon to new moon. How incredibly interesting is it that the number of days in the lunar month, 28, are the exact same numbers that are found on our two hands? All things that exist withing the creation are embodiments of the collected laws of nature and the amalgamation of the outflowing expressions of the forces of God. The Great Spirit concentrates, compresses and forms itself into every unique expression within material creation. What is found in the heavens, by the simple law of proxy and common sense, is to be found right here on earth. The number 28 is a helpful reminder of this absolute truth. With but an ounce of creativity and the application of simple arithmetic, we can mathematically verify our deep connection to the heavens. The etymology of the word arithmetic is most illuminating. The word arithmetic comes to us from the Latin and Greek languages, with the Latin word ritus meaning a ‘religious custom’. The word metic is phonetically identical to the word medic which means ‘a student of medicine’ and the syllable met has its roots in words such as meter meaning ‘to measure’ and meta meaning ‘change, or beyond, higher’. Not only is arithmetic the language of God and the mother of all the sciences, it would seem that it is also good for your health! The esoteric study of arithmetic teaches us of the poetry of our existence and how creative the Creator was when designing our experiential world.

Genesis 1 vers 1

The first verse of the Bible, Genesis 1:1, consists of 28 letters in the Hebrew translation and in its English translation it consists of 10 words. Both these numbers are dealing directly with the mathematics of the human hands (28 phalanges and 10 appendages) and thusly we may conclude that the ancient writers of this most mystical and cryptic tekst were trying to inform us of the importance of this aspect of our biological makeup.

In the beginning God created the heavens and the earth. In the Hebrew language this verse is 7 words made with 28 letters and as we well know, adding 1 through 7 sums to 28. By the simple creative play of artihmetic and language we find the importance of the number 7 masterfully crafted within the words and letters. The mythical and supremely symbolical 7 days of creation that the first erse of Genesis eventually leads to should secure once again the importance of the holy number seven. Let’s turn our focus to the first verse in Hebrew as given to us in the Hebrew tongue and look at their numerical equivalents. When we add all the alpha-numeric values of the 28 Hebraic letters contained within the first verse of Genesis we find it sums to 2701. The number 2701 is the product of the multiplication of 37 and 73. When we take the mirror of 2701 and add it to itself, we find a mirror once again (2701 + 1072 = 3773). 3773 is a palindrome number, the same backwards as forwards. Notice how the functionality of mirroring is brilliantly encapsulated numerically within this first verse? Not only do we find that 37 and 73 are mirrors but what’s more is that these two numbers further point to another set of mirrored numbers: 37 is the 12th prime number and 73 is the 21th prime. 12 en 21, mirrors yet again.

Bron: Pi & The English Alphabet Volume 3 door Marty Leeds

7 = goddelijke perfectie

7

7 dagen van de week: zondag, maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag en zaterdag

7 continenten: Europa, Azië, Afrika, Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Antarctica en Australië

7 kleuren in de regenboog: rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo en violet

7 muzieknoten: CDEFGAB

7 periodes in het periodieke systeem van de elementen

7 zichtbare hemellichamen met het blote oog: zon, maan, mercurius, venus, mars, jupiter, saturnus

7 getallen in een rij is het gemiddelde maximale aantal dat een mens kan onthouden

7 is het enige getal onder de 10 met 2 lettergrepen in het Engels: seven

7 externe openingen in het hoofd: 2 ogen, 2 oren, 2 neusgaten, 1 mond

De nek bestaat uit 7 wervels die het hoofd en de hersenen ondersteunen

Het centrale zenuwstelsel heeft 7 onderdelen, 6 in de hersenen en de ruggenwervel

Het lichaam is verdeeld in 7 onderdelen: hoofd, thorax, buik, 2 armen, 2 benen

Het lichaam heeft 7 functies: ademhaling, circulatie, assimilatie, uitscheiding, reproductie, sensatie, reactie

Het lichaam heeft 7 onmisbare organen in de torso: hart, longen, lever, ingewanden, galblaas, blaas, reproductieve organen

7 Wereldwonderen van de antieke wereld: Piramide van Cheops, Hangende tuinen van Babylon, Tempel van Artemis in Efeze, Beeld van Zeus in Olympia, Mausoleum van Halicarnassus, Kolossus van Rodos, Pharos van Alexandrië

7 Doodzonden in de literatuur: hoogmoed, afgunst, vraatzucht, begeerte, woede, hebzucht en luiheid

7 Hoofdzonden in de bijbel: “Dit zijn zes dingen die YHWH verfoeit; zeven die voor Hem een gruwel zijn: hoogmoedige ogen, een leugenachtige tong en handen die onschuldig bloed vergieten, een hart dat misdadige plannen smeedt en voeten die haastig naar het kwade snellen, een valse getuige die leugens vertelt en degene die ruzie teweegbrengt onder broers” Spreuken 6:16-19

Openbaringen: 7 gemeenten, 7 zegels, 7 bazuinen, 7 schalen der gramschap

De eerste zin van de bijbel bestaat uit 7 Hebreeuwse woorden: Bereshith bara Elohim ha’shamayim eth ha’aretz. Het totale aantal letter is 4×7, Elohim = 86, ha’shamayim = 395 en ha’aretz = 296 – Totaal 777

De Feesten van YHWH en de ontwikkeling van een baby

Baby

Psalm 139:13-16 Want U hebt mijn nieren geschapen, mij in de schoot van mijn moeder geweven. Ik loof U omdat ik ontzagwekkend wonderlijk gemaakt ben. Wonderlijk zijn Uw werken, mijn ziel weet dat zeer goed. Mijn beenderen waren voor U niet verborgen, toen ik in het verborgene gemaakt ben en geborduurd werd in de laagste plaatsen van de aarde. Uw ogen hebben mijn ongevormd begin gezien en zij allen werden in Uw boek beschreven, de dagen dat zij gevormd werden, toen er nog niet één van hen bestond.

Er is een verbazingwekkende samenhang tussen de 7 Feesten van YHWH en de ontwikkeling van een baby, van de conceptie tot aan de geboorte. Op de 14e dag van de 1e maand verschijnt de eicel. Dit is de datum van Pascha. Tijdens de maaltijd staat er geroosterd ei op tafel. Het eitje moet binnen 24 uur bevrucht zijn anders sterft het af. Dit doet denken aan het Feest van de Ongezuurde Broden en het zaad of graan dat ‘in de grond viel en stierf’ opdat het oogst zou kunnen voortbrengen, waarvan de eerstelingen aan God werden aangeboden. Binnen 2 tot 6 dagen zal het bevruchte eitje zich aan de baarmoederwand vasthechten en begint het te groeien. Het Feest van de Eerstelingen wordt gevierd ergens tussen 2 en 6 dagen na Pesach. Rond de 50e dag neemt het embryo een menselijke vorm aan. Het Wekenfeest is 50 dagen na Pascha. Op de 1e van de 7e maand is het gehoor van de baby ontwikkeld. Voor het eerst kan het horen en geluiden buiten de baarmoeder onderscheiden. Dit is de datum van Jubeldag. Op de 10e dag van de 7e maand veranderd het hemoglobine in het bloed van de moeder en voorziet de baby in zijn eigen behoefte. Dit is de datum van Verzoendag wanneer het bloed in het Heilige der Heilige werd gebracht. Op de 15e dag van de 7e maand zijn de longen volledig ontwikkeld. Als de baby voor die tijd geboren zou worden dan zou hij heel moeilijk kunnen ademen. Dat is de datum van Loofhuttenfeest, een tijd om in een loofhut de Geest (adem) van God te eren. De geboorte vindt plaats op de 10e dag van de 9e maand. Chanoeka wordt 9 maanden en 10 dagen gevierd na Pascha. Deze overeenkomsten zijn opmerkelijk, wijzen op een ‘intelligent ontwerp’ en verwijzen naar een Goddelijke Schepper die de zaken van mensen leidt.

De Feesten van YHWH

Klok

Afspraken

In Leviticus 23 vinden we een opsomming van 7 door YHWH ingestelde feesten. Ze staan in een door God bepaalde volgorde en ze zijn vastgesteld op door Hem bepaalde tijden. In de NBG-vertaling staat in Leviticus 23 vijfmaal de uitdrukking ‘feesttijden’ (2 (2x), 4, 37 en 44). De Statenvertaling heeft het niet over “feesttijden”. In het Hebreeuws staat er: moo’adie Yahweh. Het Hebreeuwse moo’adie komt van het werkwoord ja’ad. Dit woord betekent: een plaats of tijd aanwijzen; elkaar ontmoeten op een afgesproken tijd en/of plaats. Eigenlijk gaat het hier dus simpelweg om een afspraak. Een afspraak waarin een vastgestelde tijd en een bepaalde handeling ligt opgesloten. Daarbij is het begrip ‘feest’ eigenlijk niet eens echt terug te vinden in dit woord. Dat het ‘eenzijdige’ afspraken (en daarom eigenlijk geboden) van YHWH zijn, wordt duidelijk uit vers 2: ‘De feesttijden van YHWH, die gij zult uitroepen als heilige samenkomsten, zijn Mijn feesttijden’.

Bestemd voor Israël

Een afspraak – ook al heeft deze, zoals in Leviticus 23, de vorm van een opdracht – wordt altijd met iemand gemaakt. YHWH maakte deze afspraken met Zijn volk. We lezen diverse keren dat God deze inzettingen aan de Israëlieten gaf. Zie de verzen 2, 10, 24, 34 en 44. Telkens klinkt daar: ‘Spreek tot de Israëlieten’. De Statenvertaling zegt: “de kinderen Israëls”. Letterlijk staat er: ‘de zonen van Israël’. Het gaat dus niet ‘zomaar’ over Israëlieten of kinderen Israëls, maar heel specifiek over de zonen van Israël. Dit bepaalt ons veel meer dan de bovengenoemde vertalingen bij de twaalf zonen van Jakob. Uit deze twaalf zonen kwamen de twaalf stammen van Israël voort. God maakte deze afspraken dus met Zijn gehele volk; niet minder, maar zeker ook niet meer!

Zeven feesten

Leviticus 23 bevat een lijst van deze 7 ‘afspraken’:

  • Pascha (vers 5);
  • Feest van de Ongezuurde Broden (vers 6-8);
  • Feest van de Eerstelingsgarve (vers 9-14);
  • Wekenfeest (vers 15-22);
  • Jubeldag (vers 23-25);
  • Verzoendag (vers 26-32) en
  • Loofhuttenfeest (vers 33-43).

 

De feesten van YHWH zijn schaduwbeelden

Deze feesten zijn te verdelen in twee groepen: vier vroege en drie late feesten. De feesten staan niet op zichzelf. Zoals zoveel dingen in de Bijbel hebben ook deze feesttijden namelijk een ‘dubbele bodem’, een diepere betekenis. Het zijn schaduwbeelden. En daarbij gaat het vanzelfsprekend niet om de schaduw of het beeld, maar om de werkelijkheid daarachter. Wanneer wij bijvoorbeeld een afspraak met iemand hebben en we ontmoeten elkaar op de afgesproken tijd, zien we – wanneer degene die we verwachten met de zon in de rug op ons afkomt – eerst zijn schaduw en even later hemzelf. Vanzelfsprekend gaan we niet staan praten met de schaduw maar met degene met wie we afgesproken hebben.

Pascha

Dit feest vond plaats op de 14e van de 1e maand. Bij Pascha gaat het vooral om de verlossing door Christus, het Lam van God, dat de zonden van Israël door het overtreden van de wet heeft weggenomen. Pascha is een omvorming van het Hebreeuwse pèsach. Pèsach komt van het werkwoord pasach. Dit woord komt 7 keer voor in Gods Woord. Het betekent voorbijgaan. Bij de uittocht uit Egypte moest men een lam slachten en het bloed aan de bovendorpel en beide deurposten smeren. Als men dit deed zou de verderver, die de eerstgeboren zonen van de gezinnen zou doden, het huis voorbij gaan. De eerstgeboren zoon werd gespaard op grond van vergoten bloed. Tijdens het laatste Pascha dat onder het oude verbond gevierd werd, wees Christus op Zijn dood. Hij zei tegen Zijn discipelen: ‘Ik heb vurig begeerd dit Pascha met u te eten, eer Ik lijd. Want Ik zeg u, dat Ik het voorzeker niet meer eten zal, voordat het vervuld is in het Koninkrijk van God.’ Tijdens dit Pascha wees Christus op de betekenis ervan, oftewel de vervulling. Het was immers een beeld van de toekomende dingen. Christus zei met betrekking tot het brood en de wijn: ‘Dit is Mijn Lichaam, dat voor u gegeven wordt, doe dit tot Mijn gedachtenis. Evenzo de beker, na de maaltijd zeggende: Deze beker is het nieuwe verbond in Mijn bloed die voor u uitgegoten wordt’ (Lukas 22:19b en 20). Het brood dat gegeten werd was ongezuurd. Het Pascha en het Feest van de ongezuurde broden viel samen (Lukas 22:1). De beker was het nieuwe verbond in het bloed dat Christus zou storten. In 1 Korinthiërs 5:7b staat: ‘Want ook ons paaslam is geslacht: Christus.’ Wanneer we kijken naar het paaslam dat geslacht werd (Exodus 12) zien we dat het lam op de 10e dag van de 1e maand uitgezocht moest worden (vers 3). Het moest een gaaf, mannelijk éénjarig stuk kleinvee zijn (vers 5). Het moest bewaard worden tot de 14e van de maand, de dag waarop het geslacht werd (vers 6). Een aantal dagen bevond het lam zich temidden van het gezin dat het zou slachten. Zo ging het ook met Christus. Aan het begin van Zijn openbare bediening werd Hij aan Israël voorgesteld als ‘het Lam van God’ (Johannes 1:29). Daarna bevond Hij Zich gedurende een aantal jaren temidden van het Joodse volk, waarna Hij geslacht werd. Zo wordt Israël dat een verbondsrelatie met Christus inneemt pleitend op het bloed van het Lam van God buiten het bereik van de verderver gehouden. We worden door dit eerste feest bepaald bij de verlossing door bloed. Immers: ‘Zonder bloedstorting geschiedt er geen vergeving’ (Hebreeën 9:22b). Na Zijn opstanding is Christus met Zijn eigen bloed ‘eens voor altijd binnengegaan in het heiligdom, waardoor Hij een aionische verlossing verwierf’(Hebreeën 9:12b).

Feest van de Ongezuurde Broden

Dit feest duurde van de 15e dag tot de 21e dag van de 1e maand. Van de 7 feesten zijn er 5 die 1 dag duren: Pascha, Feest van de Eerstelingsgarve, Wekenfeest, Jubeldag en Verzoendag. Deze feesten wijzen voor wat betreft de vervulling vooral op heilsfeiten die door Christus tot stand zijn gebracht. De meerdaagse feesten, Feest van de Ongezuurde Broden en Loofhuttenfeest, wijzen op de gevolgen van die heilsfeiten. Het feest van de ongezuurde broden volgt direct op het Pascha en is daar nauw aan verbonden. Zoals men met het Pascha stilstond bij de verlossing uit Egypte waar het volk met name in de laatste periode van z’n verblijf daar in slavernij had geleefd, zo mocht het volk daarna een week lang zijn vrijheid vieren, met op de eerste en de laatste dag van dit feest heilige samenkomsten. Op deze dagen mocht geen arbeid worden verricht. Omdat het begin van dit feest niet op een bepaalde dag van de week vastlag, maar op een datum, kon het voorkomen dat er zo meerdere sabbatten gehouden werden. Dit zien we ook ten tijde van de kruisiging van Christus. Hij werd op de Dag van Voorbereiding gekruisigd en begraven. Op diezelfde dag begon om 6 uur ’s avonds de eerste dag van het Feest van de Ongezuurde Broden, een (extra) sabbat. Toen Christus na 3 dagen en 3 nachten opstond werd Zijn opstanding ontdekt op de 1e dag van de week, de dag na de ‘normale’ sabbat. Ongezuurd brood is brood waar geen zuurdesem (gist) aan te pas gekomen is. Over het algemeen is zuurdesem een beeld van zonden. Praktisch gezien had het deeg waarvan de ongezuurde broden gemaakt werden die allereerste keer, bij de uittocht uit Egypte, geen tijd gehad om te rijzen. Ongezuurd brood deed de Israëliet terugdenken aan de haast waarin dit bereid moest worden. Haast vanwege de aanstaande verlossing uit de slavernij. Rachel betekent ooi en noemde haar zoon Ben-Oni, dit betekent Zoon van ellende, omdat zij wist dat zij zou sterven tijdens zijn geboorte. Jakob noemde zijn zoon echter Benjamin en betekent Zoon van de Rechterhand. Christus was de Zoon van ellende door Zijn lijden en sterven en werd de Zoon van de Rechterhand door Zijn opstanding. Toen Christus stierf stierven allen (2 Korinthiërs 5:15), net zoals Rachel stierf bij de geboorte van Benjamin. Rachel staat voor het volk Israël dat in Gods Woord wordt gezien als een schaapskudde, waaruit het Lam van God voort zou komen. Het is opvallend dat de naam Ben-Oni slechts eenmaal voorkomt in de Schrift. Voor de rest kennen wij deze zoon van Jakob alleen maar als Benjamin. Zo is het ook voor ons van belang dat wij Gods Zoon met name kennen als de Opgestane en Verheerlijkte en niet slechts blijven stilstaan bij Zijn komst in vernedering. Het woord ellende komt ook voor in de plaatsnaam Bethanië. Deze naam betekent huis van ellende. In het ‘huis van ellende’ (beeld van de geestelijke hoedanigheid van Israël) zijn Maria (opstand, rebellie) en Martha (bitter wordende), maar ook is daar Lazarus (God helpt). Het is in Lazarus waar Gods kracht zichtbaar wordt. En wel door dood en opstanding heen. Christus zegt: ‘Deze ziekte is niet ten dode, maar ter ere van God, opdat de Zoon van God erdoor verheerlijkt wordt.’ In zijn sterven wordt Lazarus één met al het negatieve dat in de naam Bethanië naar voren komt. In die situatie kwam Christus naar de aarde. Hij stierf in het huis van de ellende. Hij werd één met de ellende waarin Israël zich bevond door haar opstand en bitterheid tegen God. Maar Hij stond op uit de doden tot eer van God. Immers: God helpt. Elke gelovige in Israël mag delen in Zijn opstanding. We zien dat het Feest van de Ongezuurde Broden alleen gevierd kon worden op grond van Pascha. Op grond van de verlossing door het Paaslam worden de zonden weggedaan en is er nieuw leven. Zonder bloedstorting is er geen vergeving van zonden.

Feest van de eerstelingsgarve

Tijdens dit feest moest de eerstelingsgarve van de oogst voor het aangezicht van YHWH in de tempel bewogen worden. Dit feest is niet vastgesteld op een bepaalde datum. De viering is afhankelijk van het tijdstip waarop men met de oogst begon. Men vierde het meestal wel meteen na Pascha en het Feest van de Ongezuurde Broden. Het feest is een beeld van de oogst vanuit de dood. De geestelijke dood waaruit we worden opgewekt en de lichamelijke dood waaruit we zullen opstaan. Er is verschil tussen opwekking en opstanding. Het eerste heeft vooral te maken met het werkzaam worden van de opstandingskracht in de mens, terwijl het laatste het letterlijk opstaan van de mens inhoudt. Iemand die op een stoel is gaan zitten heeft de kracht om weer op te gaan staan. Sta je op van je stoel dan heeft de ‘opstanding’ plaatsgevonden. Om op te staan heb je eerst die kracht nodig. Om deel te hebben aan de uitopstanding uit de doden moet je opgewekt zijn. We lezen nergens dat de gelovige is ‘opgestaan’. We zijn immers nog niet lichamelijk dood gegaan en kunnen niet lichamelijk opstaan uit de dood. Wel staat er dat we mede ‘opgewekt’ zijn met Christus.

Wekenfeest

Dit feest vond 50 dagen na Pascha plaats in de 1e helft van de 3e maand. De benaming ‘Wekenfeest’ komt van het aantal weken dat men vanaf Pascha moest tellen. In Leviticus 23:15 staat: ‘Dan zult gij tellen van de dag na de sabbat, van de dag waarop gij de eerstelingsgarve van het beweegoffer gebracht hebt: 7 volle weken zullen het zijn, tot de dag na de 7e sabbat zult gij tellen, 50 dagen, dan zult gij een nieuw spijsoffer brengen’. Christus zei na Zijn opstanding: ‘Want Johannes doopte met water, maar gij zult met heilige geest gedoopt worden, niet vele dagen na deze.’ Het Wekenfeest vindt zijn vervulling in de uitstorting van heilige geest op 120 mensen waaronder de discipelen. Het is een gedeeltelijke vervulling van Joël 2:28: ‘Het zal zijn in de laatste dagen dat Ik zal uitstorten van Mijn Geest op alle vlees.’ Doordat zij vervuld werden met heilige geest konden zij de grote daden van God verkondigen bevestigd door tekenen en wonderen. De volledige vervulling is nog toekomst. God zal dan Zijn Geest uitstorten op alle vlees en breekt het Koninkrijk der Hemelen aan.

Jubeldag

Na een feestloze periode van ruim 100 dagen breekt de 7e maand aan, waarin de laatste drie feesten gevierd moesten worden. In Leviticus 23:23-25 staat het volgende: ‘YHWH sprak tot Mozes: Spreek tot de Israëlieten. In de 7e maand op de 1e van de maand zult gij een rustdag hebben, een gedachtenis des geklanks, een heilige samenkomst. Geen slaafse arbeid zult gij verrichten en gij zult YHWH een vuuroffer brengen.’ Jubeldag is een gedachtenis des geklanks. Het moest een herdenking met gejubel of gejuich zijn. Tegelijk moest het als een sabbat gevierd worden. De 1e dag van de 7e maand is het begin van de jamim noraïm (de ontzagwekkende dagen), de sabbat die daarin valt noemt men sjavvat sjoevah (de sabbat van ommekeer, bekering). Eén en ander vindt zijn afronding in de Verzoendag. Dan heeft het getoonde berouw geresulteerd in de verzoening voor Gods aangezicht. In Deuteronomium 30:8 staat: ‘U zult zich bekeren, de stem van YHWH gehoorzaam zijn en al Zijn geboden die ik u heden gebied houden.’ Als het volk Israël zich bekeert dan zal God weer naar Zijn volk omkijken en zich over hen ontfermen. In Exodus 19:6 staat: ‘U dan, u zult voor Mij een koninkrijk van priesters en een heilige volk zijn.’ En in 1 Petrus 2:9,10 staat: ‘Maar u bent een uitverkoren geslacht een koninklijk priesterschap, een heilige volk, een volk dat God Zich tot Zijn eigendom maakte, opdat u de deugden zou verkondigen van Hem Die u uit de duisternis geroepen heet tot Zijn wonderbaar licht, u die voorheen geen volk was, maar nu Gods volk bent, u die zonder ontferming was, maar nu in ontferming aangenomen bent.’ Israël zal een natie van priesters worden en de volkeren onderwijzen in het Woord van God gedurende het Koninkrijk der Hemelen.

Verzoendag

Het 2e feest dat in de 7e maand gevierd moest worden, is de Verzoendag. In Leviticus 23:27 zegt YHWH tot Mozes: ‘Maar op de 10e van die 7e maand is de Verzoendag.’ Deze dag benadrukt de verzoening. Dit feest is nauw verbonden met Pascha omdat daar sprake is van verlossing door het bloed, terwijl we hier bepaald worden bij een direct gevolg van die verlossing: verzoening. In Leviticus 16:29,30,34 staat: ‘Dit zal u tot een inzetting zijn: in de 7e maand op de 10e van de maand zult gij u verootmoedigen en geen werk doen, zowel de geboren Israëliet als de vreemdeling die in uw midden is. Want op deze dag zal over u verzoening gedaan worden om u te reinigen. Van al uw zonden zult gij gereinigd worden voor het aangezicht van YHWH. En dit zal u een inzetting zijn ten einde verzoening te doen over de Israëlieten om al hun zonden, eenmaal in het jaar.’ In Leviticus 16:7 lezen we over 2 bokken die Aäron vóór het aangezicht van YHWH moest stellen. Het lot bepaalde welke bok tot zondoffer bereid moest worden, terwijl met de andere verzoening gedaan werd door hem ‘voor Azazel de woestijn in te zenden’. Azazel staat symbool voor de vorst der duisternis aan wie de zonden van het volk worden teruggezonden waardoor hij het volk in slavernij wilde houden. Azazel betekent letterlijk geheel wegdoen, complete verwijdering. Op deze weggaande bok werden alle ongerechtigheden van het volk gelegd, waarna deze door iemand naar de woestijn gebracht werd. Zo zag het volk dat hun zonden letterlijk werden weggedaan. Dit wegdoen van de zonden gebeurde echter op grond van de verzoening die daaraan voorafgegaan was. Aäron, de hogepriester, moest verzoening doen voor zichzelf door middel van een stier. Hij deed verzoening voor het volk door middel van de andere bok. Beide zoenmiddelen worden samengevat in Christus. Het offer dat Hij bracht is de vervulling van dat wat er op de Verzoendag gebeurde. Daarbij hoefde Hij niet eerst ‘gelijk de hogepriesters, van dag tot dag eerst een offer voor Zijn eigen zonden te brengen en daarna voor die van het volk, want dit laatste heeft Hij eens en voor altijd gedaan toen Hij Zichzelf ten offer bracht (Hebreeën 7:27). Hij heeft geleden buiten de legerplaats: ‘van de dieren waarvan het bloed als zondoffer door de hogepriester in het heiligdom werd gebracht, werd het lichaam buiten de legerplaats verbrand. Daarom heeft Christus, ten einde Zijn volk door Zijn eigen bloed te heiligen, buiten de poort geleden. Laten wij derhalve tot Hem uitgaan buiten de legerplaats en Zijn smaad dragen (Hebreeën 13:11-13). Nadat het offer was gebracht, ging de hogepriester met het bloed van de offers het heiligdom binnen om verzoening te doen (Leviticus 16:14,15). Het was de enige keer in het jaar dat er iemand in het Heilige der Heiligen mocht komen (Hebreeën 9:7). Zo ging Christus met Zijn Eigen bloed het Heilige der Heilige in om verlossing te verwerven voor Zijn volk (Hebreeën 4:14 en 9:12). De hogepriester kwam na het offeren het heiligdom uit om de verzoening bekend te maken aan het volk. Het volk zag de hogepriester op de Verzoendag steeds verder het heiligdom ingaan tot het gordijn van de ingang van de tempel hem onttrok aan hun oog. Na verloop van tijd zagen ze dat het gordijn bewoog en daar was de hogepriester weer. De verzoening was een feit. Toen Christus stierf scheurde het voorhangsel van het Heilige der Heiligen. Na 3 dagen stond hij op uit de dood en verscheen Hij aan Zijn discipelen en andere volgelingen om Zijn opstanding bekend te maken aan hen.

Loofhuttenfeest

Het laatste feest is het Loofhuttenfeest. Hierover zegt Leviticus 23: ‘Spreek tot de Israëlieten: Op de 15e dag van de 7e maand begint het Loofhuttenfeest voor YHWH, 7 dagen lang. Op de 1e dag zal er een heilige samenkomst zijn: geen slaafse arbeid zult gij verrichten. 7 Dagen zult gij YHWH een vuuroffer brengen: op de 8e dag zult gij een heilige samenkomst hebben en YHWH een vuuroffer brengen, het is een feest, geen slaafse arbeid zult gij verrichten.’ Evenals het feest van de Eerstelingsgarve en het Wekenfeest heeft ook het Loofhuttenfeest te maken met de opbrengst van het land. In Leviticus 23:39 staat: ‘Op de 15e van de 7e maand wanneer gij de opbrengst van uw land inzamelt, zult gij 7 dagen het feest van YHWH vieren.’ Daarbij wordt voor het Loofhuttenfeest niet het woord oogst gebruikt maar opbrengst. Tijdens het Loofhuttenfeest stond het terugdenken aan wat YHWH aan Israël deed centraal: ‘In loofhutten zult gij wonen 7 dagen, allen die in Israël geboren zijn, zullen in loofhutten wonen, opdat uw geslachten weten, dat Ik de Israëlieten in hutten heb doen wonen, toen Ik hen uit het land Egypte leidde: Ik ben YHWH, Uw God (vers 42,43). 7 Dagen lang moesten allen die in Israël geboren waren in loofhutten wonen, terugdenkend aan Egypte. Het is opvallend hoe met dit laatste feest de kring als het ware weer rond is. Het eerste feest Pascha had immers ook direct te maken met de verlossing uit Egypte. Het werd zelfs ingesteld in de nacht dat de uittocht begon. Het is mooi hoe gedurende de gehele cyclus van feesten de verlossing centraal blijft staan. Door het Loofhuttenfeest liet YHWH Zijn volk nog eens stilstaan bij hoe het was vlak na hun verlossing toen het moest wonen in hutten en tenten. Ze waren nog niet waar ze zijn moesten maar ze waren verlost van de slavernij. De Israëlieten zullen in de toekomst verlost worden uit alle landen waarheen zij verstrooit zijn en zij zullen weer tot één natie worden. Er zal blijdschap zijn, feestvreugde en dankbaarheid voor de zegeningen waarin het volk dan gesteld zal zijn als ze zullen regeren over de aarde gedurende het Koninkrijk der Hemelen. Iets van de feestvreugde komt in Johannes 12:12,13 naar voren: ‘De volgende dag, toen de grote menigte, die voor het feest gekomen was, hoorde, dat Christus naar Jeruzalem kwam, namen zij palmtakken, gingen uit Hem tegemoet, en riepen: Hosanna, gezegend Hij, Die komt in de naam des Heren! en: De koning van Israël!’ Juist de palmtakken worden normaal gesproken gebruikt bij het Loofhuttenfeest. We weten hoe deze intocht de laatste keer inluidt dat Christus in Jeruzalem was. Aan het einde van die periode houdt Hij Zijn rede tot de Schriftgeleerden en de Farizeeën, die Hij afsluit met: ‘Jeruzalem, Jeruzalem, dat de profeten doodt en stenigt, wie tot u gezonden zijn, hoe dikwijls heb Ik uw kinderen willen vergaderen, gelijk een hen haar kuikens onder haar vleugels vergadert, en gij hebt niet gewild. Zie, uw huis wordt aan u overgelaten. Want Ik zag u, gij zult Mij van nu aan niet meer zien, totdat gij zegt: Gezegend Hij, Die komt in de Naam van YHWH (Mattheüs 23:37-39). Zo was de vreugde bij de intocht niet op het juiste moment. Er was toen sprake van het feest Pascha. Het laatste Pascha dat Christus zou vieren. Het Pascha waarbij Christus Zelf stierf als het Paaslam. Voordat er werkelijk Loofhuttenfeest gevierd kon worden moesten eerst de dood en opstanding van Christus plaatsvinden.

Het 7e feest in de 7e maand is de volmaakte afronding van Gods profetische plan met Israël. In dat plan komt Hij tot Zijn doel: alle mensen zullen de enige ware God kennen door het onderwijs van Zijn volk Israël.

Bron: De Feesten des Heren van H.B. Slagter

 

Tot stof zult gij wederkeren

nieuw leven

Het sterven van de mens wordt in Gods Woord beschreven als een terugkeer. Het stoffelijke lichaam keert terug naar de aarde waaruit hij is genomen en de geest keert terug naar God die hem gegeven heeft.

Genesis 3:19 In het zweet van uw gezicht zult u brood eten, totdat u tot de aarde terugkeert, omdat u daaruit genomen bent; want stof bent u en u zult tot stof terugkeren.

Prediker 12:7 Het stof keert terug naar de aarde zoals het was, en de geest keert terug tot God, Die hem gegeven heeft.

Na het sterven is de mens weer terug bij ‘af’. Bij de schepping van de mens werd stof uit de aarde genomen en geest in hem geblazen en zo werd de mens een levende ziel. De mens is een levende ziel.

Genesis 2:7 Toen vormde God de mens uit het stof van de aarde en blies de levensadem in zijn neusgaten; zo werd de mens tot een levende ziel.

Wanneer een mens sterft, blaast hij zijn laatste adem uit en geeft hij de geest. Geest of adem staat in Gods Woord voor leven. Het leven in deze oude schepping is vergankelijk. Vandaar Gods Woord zegt dat in Adam alle mensen stervende zijn. Bij het sterven wordt het scheppingsproces omgekeerd: het stof keert weer terug naar de aarde en de geest keert terug naar God die hem gegeven heeft. Dan is de mens dood – niet slechts zijn lichaam, want stof ben je en tot stof zul je wederkeren. Dood is het tegenovergestelde van leven. Het is het ontbreken van leven, bewustzijn.

Prediker 9:5 Want de levenden weten dat zij sterven zullen, maar de doden weten helemaal niets.

De vraag die naar voren komt in Gods Woord is of de mens zal herleven.

Job 14:14 Als een man gestorven is, zal hij dan weer levend worden?

Het antwoord is JA!

1 Samuël 2:6 God doodt en maakt levend, Hij doet in het graf neerdalen en Hij doet daaruit opkomen.

De bijbelse hoop voor de doden is opstanding uit de dood! De dood is het plafond van het menselijk kunnen. Voorbij deze grens kan de mens niets meer. Het menselijk plafond is Gods vloer. Waar de mens eindigt, begint Hij. Het Goddelijke antwoord op de dood is: opstanding en levendmaking! Toen de eerste vrucht van de oogst, Jezus Christus, werd opgewekt en opstond uit de dood tot onvergankelijk leven werd dit de garantie dat de dood eens teniet gedaan zal worden.

1 Korinthiërs 15:26 De laatste vijand die tenietgedaan wordt, is de dood.

2 Timotheüs 1:10 De zaligmaking is openbaar geworden door de verschijning van onze Zaligmaker, Christus Jezus, Die de dood buiten werking zal stellen en het leven en de onvergankelijkheid aan het licht zal brengen door het Evangelie.

God bewijst de LEVENDE GOD te zijn door ALLEN LEVEND te maken!

1 Timotheüs 6:13 Ik beveel u voor God, Die alle dingen levend zal maken, en voor Christus Jezus, Die onder Pontius Pilatus de goede belijdenis afgelegd heeft.

Bron: GoedBericht